Lesław Ćmikiewicz - Wojciech Fortuna - Piotr Markiewicz - Jarosław Kazberuk

 Lesław Ćmikiewicz (ur. 3 maja 1947, urzędowo 25 sierpnia 1948, we Wrocławiu) – polski piłkarz i trener.

Kariera piłkarska

Jako piłkarz występował na pozycji pomocnika. Wychowanek Lotnika Wrocław (1960–1965). Następnie występował w Śląsku Wrocław (1965–1970), Legii Warszawa (1970–1979) oraz klubach amerykańskich: New York Arrow (1980) i Chicago Horizon (1980-1981). Największe sukcesy odniósł broniąc barw warszawskiej Legii, w której rozegrał 226 meczów i strzelił 14 bramek. Z Legią zdobył Wicemistrzostwo Polski w 1971, Puchar Polski w 1973 i 1980 oraz ćwierćfinał Pucharu Europy w 1971. Pełnił także funkcję kapitana drużyny.

W reprezentacji Polski rozegrał 57 meczów (1970–1979). Dwukrotny medalista olimpijski: złoty z Monachium (1972) i srebrny z Montrealu (1976). Uczestniczył w Mistrzostwach Świata w RFN w 1974, gdzie reprezentacja Polski prowadzona przez Kazimierza Górskiego zdobyła trzecie miejsce.

Kariera trenerska

Po zakończeniu kariery piłkarskiej rozpoczął pracę jako trener. Zaczynał od asystowania Kazimierzowi Górskiemu w Legii (1981–1982). Następnie prowadził drużyny klubowe, m.in. Motor Lublin, Stal Rzeszów, Górnika Zabrze, Hutnika Kraków, Pogoń Szczecin, Gwardię Warszawa i RKS Radomsko. Asystent selekcjonera reprezentacji Polski Andrzeja Strejlaua w latach 1989–1993. Samodzielnie prowadził drużynę narodową w trzech ostatnich meczach eliminacji Mistrzostw Świata jesienią 1993. Selekcjoner młodzieżowej reprezentacji Polski w latach 1999–2001 (1/8 finału Młodzieżowych Mistrzostw Europy). Asystent Stefana Majewskiego w Amice Wronki (2003–2004). Przez kilka lat asystent Kazimierza Górskiego w drużynie oldbojów „Orły Górskiego”. Prowadził też wiele drużyn w meczach pokazowych. Działa przy organizowaniu turniejów drużyn dziecięcych i szkolnych. Od rundy jesiennej sezonu 2005/2006 prowadził trzecioligowy klub piłkarski Tur Turek. Zrezygnował 26 kwietnia 2006 po porażce ze Zdrojem Ciechocinek. Od 2 października 2006 pełni obowiązki II trenera Cracovii.

Od 2014 członek Klubu Wybitnego Reprezentanta.

Był członkiem honorowego komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed wyborami prezydenckimi w Polsce w 2015.

Odznaczenia i wyróżnienia

• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2001)
• Złoty Krzyż Zasługi (1972)
• Złota Odznaka PZPN (1972)
• Nagroda Miasta Stołecznego Warszawy (2011)

Piotr Markiewicz (ur. 3 września 1973 w Sejnach) – polski kajakarz, brązowy medalista olimpijski z Atlanty (1996) i dwukrotny mistrz świata z 1995.

Kariera sportowa

Przez całą karierę był zawodnikiem Sparty Augustów, w której barwach rozpoczął starty w 1986. W 1991 został wicemistrzem świata juniorów konkurencji K-4 1000 m (z Grzegorzem Kotowiczem, Marcinem Grajewskim i Robertem Wysockim. Sześciokrotnie zdobywał medale mistrzostw świata, w tym w 1995 dwa złote indywidualnie w konkurencjach K-1 200 m i K-1 500 m. Złoto na dystansie 200 m zdobył w niecodziennych okolicznościach: wygrał finał, a następnie jego powtórkę po zmianie obsady startujących. W 1995 zwyciężył w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata, w 1996 został brązowym medalistą olimpijskim w konkurencji K-1 500 m. 22 razy zdobywał tytuł mistrza Polski. Zakończył karierę w 2001, od 2009 jest sekretarzem generalnym Polskiego Związku Kajakowego. W 2001 ukończył studia w zakresie zarządzania i marketingu na Politechnice Białostockiej.

Igrzyska olimpijskie

• 1996: K-1 500 m - 3 m., K-4 500 m - 4 m. (z Grzegorzem Kaletą, Markiem Witkowskim i Adamem Wysockim)

Mistrzostwa świata

• 1993: K-2 1000 m - 6 m., K-4 500 m - 4 m., K-4 10000 m - 2 m. (z Andrzejem Gryczko, Maciejem Freimutem i Grzegorzem Kaletą)
• 1994: K-1 200 m - 4 m., K-1 500 m - 9 m., K-4 200 m - 9 m., K-4 1000 m - 2 m. (z Grzegorzem Kotowiczem, Markiem Witkowskim i Adamem Wysockim)
• 1995: K-1 200 m - 1 m., K-1 500 m - 1 m,, K-4 1000 m - 3 m. (z Grzegorzem Kaletą, Markiem Witkowskim i Adamem Wysockim)
• 1997: K-4 200 m - 4 m., K-4 500 m - 4 m.
• 1999: K-4 200 m - 2 m. (z Markiem Twardowskim, Adamem Wysockim i Pawłem Łakomym), K-4 500 m - 4 m.

Mistrzostwa Europy

• 1997: K-4 200 m - 3 m. (z Grzegorzem Kotowiczem, Markiem Witkowskim i Adamem Wysockim), K-4 1000 m - 3 m. (z Adamem Seroczyńskim, Markiem Witkowskim i Grzegorzem Kaletą)
• 1999: K-4 200 m - 5 m., K-4 500 m - 4 m.

Mistrzostwa Polski

22 razy zdobywał tytuł mistrza Polski seniorów:

• K-1 200 m - 1994, 1995, 1996
• K-1 500 m - 1993, 1995, 1996
• K-1 1000 m - 1993
• K-1 10000 m - 1994
• K-4 200 m: 1995, 1996, 1997, 1998, 1999, 2000
• K-4 500 m: 1996, 1997, 1999
• K-4 1000 m: 1995, 1996, 1997, 1998, 1999

Wojciech Fortuna (ur. 6 sierpnia 1952 w Zakopanem) – polski skoczek narciarski, zawodnik Wisły-Gwardii Zakopane, mistrz olimpijski i automatycznie mistrz świata z Sapporo, trzykrotny medalista mistrzostw Polski (raz złoty i dwukrotnie brązowy). Czterokrotny uczestnik Turnieju Czterech Skoczni – najlepsze miejsce w jego klasyfikacji zajął podczas XXI edycji, kiedy to uplasował się na osiemnastym miejscu. W reprezentacji Polski występował w latach 1969–1979. Karierę sportową zakończył w 1979.

Jego rekord życiowy wynosi 132 m; ustanowił go na Velikance w Planicy w 1972.

Jest synem pielęgniarki Barbary (1917–2000) pochodzącej z Warszawy (do Zakopanego przeniosła się po powstaniu; jej ojciec, kapitan Wojska Polskiego Wacław Krzemiński, zginął w Miednoje, zabity przez NKWD) i urodzonego w Przemyślu Mieczysława (1920–1977), pracującego jako zastępca dyrektora zakopiańskiego szpitala; potem jako kierownik spółdzielni Ochrony Mienia. Brat Cecylii i Adriana (zm. 2018), który także był skoczkiem, lecz przestał trenować po złamaniu nogi. Absolwent zakopiańskiej zasadniczej szkoły zawodowej, którą ukończył w 1971, kształcąc się na elektryka samochodowego.

Autor książek Prawda o Sapporo (1993) i Szczęście w powietrzu (2000), które ukazały się w Stanach Zjednoczonych. W trakcie całej swojej kariery trzykrotnie doznał wstrząśnienia mózgu, dwukrotnie złamał rękę i raz nogę; miał też poważną kontuzję kolana i kręgosłupa.

Jarosław Kazberuk (ur. 12 lipca 1968 w Ełku) – polski kierowca i pilot rajdowy, trener judo (4 dan), członek drużyny sportowej R-Six Team.

Reprezentant Polski w Camel Trophy 1996 (Borneo-Kalimantan). W 1997 uczestniczył w Carpat Trophy, w 1999 w imprezie Transylwania, a w 2008 roku w rajdzie Transsyberia.

W latach 1995–2004 startował w Rajdowych Mistrzostwach Polski i w Pucharze OFF-ROAD PL.

Jest członkiem grupy STT Racing – kierowca testowy Porsche i Subaru.

Dziewięciokrotnie startował w Rajdzie Dakaru w roli nominalnego pilota. Zwycięzca rajdów RMF Marocco Challenge 2010 i Rajdu Egiptu 2011.

Starty w Rajdzie Dakar

Rok	Kategoria	Pojazd	Wynik	Uwagi
2002	samochody	Toyota Land Cruiser	44.	z Martyną Wojciechowską
2003	ciężarówki	Mercedes Unimog	16.	z Klausem Bauerle
2007	samochody	LR TomCat Evo Dakar	95.	z Albertem Gryszczukiem
2010	samochody	Mitsubishi Pajero	35.	z Robertem Szustkowskim
2012	ciężarówki	Mercedes Unimog U400	30.	z Robertem Szustkowskim
2013	ciężarówki	Mercedes Unimog U400	NU	z Robertem Szustkowskim
2014	ciężarówki	Tatra 815	NU	z Maciejem Martonem
2015	ciężarówki	Tatra Jamal	19.	z Robertem Szustkowskim
2020	ciężarówki	Tatra Jamal	18.	z Robertem Szustkowskim