Iwan Komarenko - Jacek Silski - Pudelsi - Czarno Czarni

 Iwan Komarenko  Ur. 12 kwietnia 1971 w niżnieilimskim rejonie obwodu irkuckiego) – polsko-rosyjski piosenkarz, aktor i celebryta.

W latach 2002–2007 wokalista zespołu Ivan i Delfin, z którym wydał dwa albumy studyjne: Ivan i Delfin (2004), jak również jego reedycję pt. Czarne oczy (2005) i Dwa żywioły (2006) oraz reprezentował Polskę w 50. Konkursie Piosenki Eurowizji (2005). Od 2007 artysta solowy, wydał dwie płyty: Tango Saute (2010) i Sens życia (2014).

Urodził się w miejscowości Niżnia-Ilimsk, jest pierwszym synem pół-Rosjanki i pół-Koreanki Galiny Stiepanowej oraz Gruzina. Iwan ma także siostrę Lidę Komarenko oraz brata Siergieja Komarenko z drugiego małżeństwa matki, które również zakończyło się rozwodem. W dzieciństwie, z powodu konfliktu rodziców, matka wyprowadziła się z nim do Rudnogorska, gdzie mieszkali jego dziadkowie. W wieku ośmiu lat trafił do szpitala wskutek wyziębienia organizmu po wpadnięciu do studzienki kanalizacyjne
Gdy miał 14 lat, występował w miejskim domu kultury na dyskotekach, grając z zespołem „Metronom” pochodzącym z Karagandy. W 1991 wyprowadził się z domu rodzinnego i rozpoczął naukę w Średniej Szkole Muzycznej w Bracku na wydziale instrumentów dętych, gdzie ćwiczył grę na trąbce. Również w 1991 przyjechał do Polski na pielgrzymkę Jana Pawła II. Postanowił zamieszkać w kraju, jednak przez brak odpowiedniej wizy musiał wracać do Rosji. Po pewnym czasie zamieszkał w Laskach, gdzie – w zamian za jedzenie i ubranie – opiekował się podopiecznymi Zakładu dla Niewidomych.

W wieku 17 lat przeniósł się do Irkucka, gdzie uczył się na wydziale piosenki estradowej. Później wyjechał do Moskwy, gdzie opiekował się przyjaciółką chorującą na stwardnienie rozsiane. Następnie przeprowadził się do Polski, gdzie przez rok uczęszczał do szkoły języka polskiego dla cudzoziemców we Wrocławiu, a po jej ukończeniu podjął studia na Wydziale Filologii Języka Polskiego Uniwersytetu Warszawskiego. Na piątym roku studiów powrócił do śpiewania, równolegle rozpoczął naukę w trzyletnim studium muzycznym na wydziale piosenki estradowej.

Przez kilka lat uczył się tańca nowoczesnego.

W 2009 zrzekł się rosyjskiego obywatelstwa stając się bezpaństwowcem. W 2010 otrzymał polskie obywatelstwo

W 2002 dołączył do zespołu Ivan i Delfin, którego został wokalistą. W 2003 zajął drugie miejsce w konkursie „Drzwi do kariery” organizowanym przez Michała Wiśniewskiego w ramach programu TVN Jestem jaki jestem. W lutym 2004 z zespołem zaprezentował piosenkę „Jej czarne oczy”, która zdobyła popularność w Polsce. Miesiąc później wydali debiutancki album studyjny, zatytułowany po prostu Ivan i Delfin. W latach 2004–2005 grał Saszę Maksymowicza w serialu TVP2 M jak miłość. W lutym 2005 z zespołem wydał reedycję debiutanckiego albumu, tym razem pod nazwą Czarne oczy, a w maju reprezentowali Polskę z utworem „Czarna dziewczyna” w 50. Konkursie Piosenki Eurowizji w Kijowie. Zajęli 11. miejsce w półfinale, przez co nie awansowali do finału – do awansu zabrakło mu czterech punktów. W 2006 wydali drugi album pt. Dwa żywioły.

W lutym 2007 Komarenko odszedł z zespołu, chcąc skupić się na karierze solowej. W tym czasie wystąpił w piątej edycji programu rozrywkowego TVN Taniec z gwiazdami, w parze z Blanką Winiarską zajął drugie miejsce w finale. W 2009 wystąpił na XLVI Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. W 2010 wydał pierwszy, solowy album studyjny pt. Tango Saute, a także zwyciężył w finale pierwszej edycji programu Polsatu Just the Two of Us. Tylko nas dwoje, w którym był trenerem wokalnym i partnerem Pauliny Sykut.

W 2013 wspólnie z kanadyjską fotografką Maggie Habiedą zorganizował międzynarodowy koncert Colours of Love w Toronto, wspierany przez Konsula Generalnego RP Grzegorza Morawskiego oraz kanadyjskiego Ministra Multikulturalizmu Tima Uppala. Przedsięwzięcie zostało nagrodzone listem gratulacyjnym od premiera Kanady, Stephena Harpera. W 2014 wydał drugi, solowy album studyjny pt. Sens życia. W 2015 z zespołem No Logo nagrał utwór „I chociaż ptaki odleciały” na rzecz pojednania narodów Europy, Ukrainy i Rosji. Do piosenki zrealizował teledysk, który nakręcono w Berlinie, Kijowie, Moskwie, Warszawie oraz w Sejnach. W 2016 zaprezentował piosenkę „That’s What Papa Said” (polskojęzyczna wersja utworu – „Tak mówił Papież”), którą nagrał we współpracy z dziećmi z Afryki i dedykował papieżowi Janowi Pawłowi II oraz Nelsonowi Mandeli. W tym samym roku wystąpił z afrykańskimi dziećmi na Światowych Dniach Młodzieży w Krakowie.

Jacek Silski - pochodzi z Bytomia, gdzie też mieszka. Ze względu na swoje pochodzenie i niezwykły głos nazywany jest Śląskim Słowikiem. Muzyką pasjonuje się od wczesnej młodości i choć nie posiada wykształcenia muzycznego to od lat z powodzeniem występuje w operze. Występował również w operetce i musicalach. Jacek Silski kochał muzykę, lecz nigdy nie sądził że będzie śpiewał na scenie. Wszystko się odmieniło, kiedy w wojsku trafił do zespołu estradowego i tam poczuł, że to jest to, co chce robić w życiu. Swoją przygodę artystyczną zaczynał w zespole estradowym Wojska Polskiego „Kirasjerzy”. W 1985 roku wraz z zespołem zdobył I-wsze miejsce w Konkursie Zespołów Estradowych Wojska Polskiego. Jacek Silski zdobył Nagrodę Szefa Głównego Zarządu Politycznego Wojska Polskiego, która zaowocowała emisją koncertu na antenie TVP2 oraz tournee zespołu na Węgrzech. Niedługo po powrocie z wojska Jacek Silski trafił do Opery Śląskiej. Zdumiewające są początki kariery Jacka w operze. Pracował jako kierowca w operze i wioząc Wiesława Ochmana zaczął podśpiewywać. Zrobił takie wrażenie na nim, że załatwił mu on przesłuchanie w operze. W ten sposób rozpoczęła się jego kariera artysty operowego, chociaż do tego momentu nie fascynował się on nadmiernie operą. Występował jako członek Opery Śląskiej w Bytomiu a także Opery Państwowej we Wrocławiu. Odbywał też tournée europejskie, a to za sprawą brania udziału w operze Marka Tracza. Miał również sposobność zaznaczyć się w spektaklach musicalowych chorzowskiego Teatru Rozrywki. Dzięki temu Jacek Silski mógł został doceniony m.in w Niemczech, występując w tamtejszym Teatrze Muzycznym w Kiel. Następnie brał udział w tournée europejskim wspomnianego Teatru w Kiel. Wziął udział w musicalu „Showstar 2008″ organizowanym przez TV ZDF. Nie był to bynajmniej wyjątek, a to z uwagi na fakt, iż wziął udział również w przedstawieniach pt. „Tarzan and Jane” – Philla Collinsa dla SAT 1 i pt. „Das Supertalent” – Diethera Bohlena. Jacek Silski występował ze znanymi wykonawcami zagranicznymi, takimi jak: Julio Iglesias, Boney M., Karel Gott, Goran Karan, ABBA, In-grid, Kate Ryan czy Edward Simoni. Występował również z czołówką polskiej estrady, wśród których można wymienić: Golec uOrkiestra, Kombi, Maryla Rodowicz, Various Manx, Ryszard Rynkowski, Wilki, Kayah, Mieczysław Szczęśniak czy Budka Suflera. Jacek Silski ma ponadto na swym koncie występy prestiżowe, bo i do takich należy zaliczyć wspólny występ z samym Julio Iglesiasem w Music Teatret Veile w Danii oraz cykl występów z wirtuozem skrzypiec, słynnym Vadimem Brodskim. W 2012 roku wystąpił także z legendą amerykańskiej trąbki – Garym Guthmanem oraz solistką Opery Narodowej w Warszawie – Bożeną Harasimowicz. Jacek Silski występował na wielu prestiżowych scenach Polski i Europy: w Filharmonii w Monachium, Sali Kongresowej w Warszawie, Filharmonii Narodowej w Warszawie, w Stadt Theather Wien, jak również Grand Casino Bern oraz Theatre Kiel. Jacek Silski występował oraz nagrał piosenki w duetach z takimi artystami jak Bernadeta Kowalska, Beata Witkowska, Goran Karan czy Magdalena Pal. Od 2010 roku Jacek Silski współpracuje na stałe z Królewską Orkiestrą Symfoniczną przy Pałacu w Wilanowie. Dyskografia Jacek Silski ma na swoim koncie 9 płyt. Pięć z nich, są płytami autorskimi: Ave Maria en el morro Moja miłość Romantica (2010) Sercem do serc (2013) Dziś są Twoje Urodziny (2017) Pozostałe 4 płyty zawierają przeboje Julio Iglesiasa i innych artystów kojarzonych z muzyką latino: Salsa – E. & J. Iglesias, Ricky Martin (przeboje tychże artystów) Salsa – E. & J. Iglesias (przeboje tychże artystów) Julio Iglesias by Jacek Silski (przeboje Julio Iglesiasa) Rytm serca (przeboje J. Iglesiasa, E. Iglesiasa, R. Martina, M. Anthonego – 2015) Jacek Silski cały czas pracuje nad kolejnymi materiałami. Wydał także filmy video, emitowane również w Telewizji Polskiej. Brał udział z Operą Śląską w filmie nominowanym do Oskara, zatytułowanym „Kornblumenblau”.

Püdelsi – polski zespół rockowy założony w 1985 roku.

Zespół powstał w 1985 roku z inicjatywy Andrzeja „Pudla” Bieniasza i Franza Dreadhuntera. Geneza Püdelsów sięga zespołu Düpą, który przestał istnieć po samobójczej śmierci lidera Piotra Marka.

Pierwszy skład zespołu tworzyli: Andrzej „Pudel” Bieniasz, Franz Dreadhunter, Andrzej Potoczek, Maciej Kowalik, Maciej Biedrzycki, Paweł Mąciwoda i David Rocks. Muzycy postanowili kontynuować idee formacji Düpą, grać teksty Marka. Kilka miesięcy później do zespołu dołączył Maciej Maleńczuk. Püdelsi zostali laureatami Festiwalu w Jarocinie w 1986, czego rezultatem była możliwość nagrania własnego albumu. W 1988 ukazał się debiutancki album zespołu Bela Pupa, firmowany jako Kora, Püdelsi – wydany przez Polskie Nagrania. Wokalistami na płycie byli Kora i Maleńczuk, a grali na niej Bieniasz, Dreadhunter, Potoczek, Paweł Mąciwoda i Maciej Biedrzycki.

Wkrótce po nagraniu albumu, Bieniasz odszedł z zespołu, który rozpadł się na kilka lat.

W 1995, w 10 rocznicę śmierci Marka, Püdelsi reaktywowali się w składzie z Maleńczukiem jako wokalistą, Potoczkiem i Bieniaszem jako gitarzystami, Hajdaszem jako perkusistą oraz grającym na saksofonie Maciejem Biedrzyckim. Zespół nagrał dwie płyty z tekstami Marka i Düpą: Viribus Unitis (1996) i Narodziny Zbigniewa: Pudelsi grają Dupą. W 1998 roku ich utwór znalazł się na pierwszej składance Muzyka Przeciwko Rasizmowi, firmowanej przez Stowarzyszenie „Nigdy Więcej”.

W 1999 Püdelsi w składzie Maleńczuk, Bieniasz, Hajdasz, Olaf Deriglasoff oraz Małgorzata Tekiel nagrali Psychopop, pierwszą płytę bez tekstów i kompozycji Marka. Płyta była pierwszym komercyjnym sukcesem zespołu, który w międzyczasie ponownie się rozpadł. Bieniasz postanowił jednak kontynuować działalność, wraz z Deadhunterem przygotowali materiał na nową płytę. Do zespołu dołączył wówczas na krótko Maciej Miecznikowski, jednak wkrótce ponownie powrócił Maleńczuk, który pomógł ostatecznie przygotować i nagrać nowy album. Wolność słowa ukazała się w 2003, osiągnęła status złotej płyty i dotarła do 2. miejsca listy OLiS w Polsce. W kolejnym roku zespół wydał płytę ze swoimi największymi przebojami Jasna strona – Legendarni Pudelsi 1986–2004, która również dotarła do 2. miejsca listy OLiS w Polsce. Był to ostatni album, przy którym Bieniasz współpracował z Maleńczukiem, który w 2005 ostatecznie opuścił zespół. Nowym wokalistą Püdelsów został Szymon Goldberg, z którym Bieniasz i Dreadhunter nagrali dwie płyty: Zen (2007) i Madame Castro (2008). Po jego odejściu kolejnym wokalistą ściągniętym przez Bieniasza do Püdelsów został Piotr Foryś. W 2013 ukazał się album Rege Kocia Muzyka – The Best of Püdelsi, na którym obok Forysia śpiewają wszyscy byli wokaliści zespołu: Kora, Maleńczuk, Goldberg, Miecznikowski oraz gościnnie Dario Litwińczuk, Dziun i sam Bieniasz. W 2017 roku zespół wydał swoją najnowszą płytę zatytuowaną Püdelsi / Über Alles.

Czarno-Czarni polska grupa swingowo-rockowa, której członkowie wywodzą się z zespołów Big Cyc i Bielizna.

Pomysł założenia Czarno-Czarnych narodził się w 1996 roku podczas nagrywania przez grupę Big Cyc utworu pt. Pasażer. Piosenkę tę gościnnie zaśpiewał Jarek Janiszewski z zespołu Bielizna. Wtedy Dżej Dżej, Dżery i Piękny Roman stwierdzili, że z Janiszewskim dobrze im się pracuje i postanowili założyć zespół, który swym brzmieniem powróci do lat 60. XX w. Sukces płyty Big Cyca Z gitarą wśród zwierząt sprawił jednak, że plany te trzeba było odłożyć na później.

Pierwszy koncert Czarno-Czarnych odbył się w Ostrowie Wielkopolskim, a debiutancka płyta ukazała się w 1998 r.

Płyta przyniosła przeboje „Nogi”i „Trąbo -twist” i osiągnęła status platynowej (150 tysięcy sprzedanych egzemplarzy). 6 lipca 2000 roku Czarno-Czarni wydali drugą płytę, Niewidzialni, z hitami „Śpiąca Jola” oraz „Jedzą rybę” (coverem zespołu Christie „Yellow River”). We wrześniu 2002 ukazał się kolejny album, Jasna strona księżyca.

Pod koniec maja 2003 Czarni wystąpili na festiwalu w Opolu, gdzie w koncercie „Przeboje 40-lecia” wykonali wiązankę starych przebojów zwieńczoną utworem Nogi. W tym samym czasie grupa nagrała piosenkę Nie choruj, która była motywem przewodnim, emitowanego przez Polsat, serialu komediowego Daleko od noszy. W latach 2002-2004 Czarno-Czarni, oprócz występów w Polsce, koncertowali w Nowym Jorku, Chicago, Londynie i Brukseli.

29 listopada 2004 r. zespół wydał płytę Sułtani swingu, zawierającą swingowe wersje klasycznych polskich przebojów z lat 30., 40. i 50. XX w. (m.in.: „W małym kinie”, „Kasztany”, „Pamiętasz była jesień”).

Po kilku latach przerwy, w 2009 roku ukazał się album Nudny świat. Na krążku pojawiły się m.in. muzyczne duety z Anią Rusowicz („Kwiat nienawiści”) i Urszulą („Pierwszy wiersz”). Znalazła się tutaj również, znana z serialu Daleko od noszy, piosenka „Nie choruj”.

Piosenki Czarno-Czarnych pojawiły się w filmach pełnometrażowych. „Wydłubany miś” w Śniadaniu do łóżka (2010) oraz „Nogi” w Królu życia (2015).

W 2013 zespół nagrał płytę The Power of Dance Floor wspólnie z pochodzącą z Nashville wokalistką Holly Shepherd. W tym samym roku grupa koncertowała w Stanach Zjednoczonych: w Nashville oraz na festiwalu Taste of Polonia w Chicago.

Rok 2014 zaowocował wydawnictwem Najlepsze piosenki, będące zbiorem najbardziej znanych przebojów Czarno-Czarnych. Jedynym premierowym utworem był „Los Brazos de Camaredo” nagrany wspólnie z Giulią Tellarini, hiszpańską wokalistką znaną ze ścieżki dźwiękowej do filmu Woody Allena Vicky Cristina Barcelona.

W 2017 roku zespół wydał płytę Francuska miłość. Album to powrót do brzmień lat 60. przyprawionych surową energią spod znaku vintage. Tradycyjnie absurdalne i intrygujące teksty napisał Jarek Janiszewski. Po raz pierwszy w muzyce Czarno-Czarnych pojawiły się instrumenty dęte. Do piosenki „Ja kocham jesień” jeden ze swych ostatnich teledysków nakręcił, zmarły w 2017 roku, Yach Paszkiewicz.

W piosenkach Czarno-Czarnych dużą rolę odgrywają teksty Janiszewskiego oparte na 

specyficznym komizmie słownym i pastiszu.